กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 93 ถูกเขามองออกแล้ว
เหยียนฝานปัดแมงป่องทรายตัวหนึ่งออกไปตามสัญชาตญาณ แววตาเหม่อลอยไปชั่วครู่ เนิ่นนานผ่านไป รอยยิ้มบางๆ ก็วาบขึ้นที่มุมปาก "ตกลง ข้าจะตั้งตารอให้ถึงวันนั้น"
เย่เจาเจาฟังหลีซวงกับเหยียนฝานพูดคุยกัน ก่อนจะปรายตามองฉางเล่ออันที่มีท่าทีเหม่อลอย ความเย็นเยียบพลันวาบผ่านแววตา
ความโกรธเกรี้ยวขุมหนึ่งปะทุขึ้นในใจของนางอย่างห้ามไม่อยู่!
บัดซบเอ๊ย
ฉางเล่ออันผู้นี้ไม่ได้มีวาสนาชะตาเทียมฟ้าอะไรเลย ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพียงภาพลวงตาที่หลีซวงสร้างขึ้นทั้งสิ้น!
หากรู้เรื่องนี้แต่แรก นางจะเอาสมบัติไปทุ่มกับฉางเล่ออันได้อย่างไร!
นางก็ว่าอยู่!
ทำไมการเดินทางเข้าแดนลับในครั้งนี้ ฉางเล่ออันถึงยังไม่ได้อะไรกลับมาเลยจนบัดนี้ ที่แท้วาสนาชะตาที่ว่านั่น มันคือของปลอมทั้งเพ!
แล้วยังมีเหยียนฝานผู้นี้อีก