บทที่ 56 รอยร้าว

บทที่ 56 รอยร้าว

ท่ามกลางแสงกระบี่สีทองอันเจิดจ้า แทบจะมองไม่เห็นร่างของหลีซวงแล้ว

มุมปากของเย่เจาเจาอดไม่ได้ที่จะปรากฏรอยยิ้มลำพองใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

การที่กระบี่มังกรคำรามมีอานุภาพถึงเพียงนี้ได้ ย่อมเป็นเพราะหลีซวงฟูมฟักมาอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นแล้วจะทำไมล่ะ?

หลงเยี่ยนที่ตอนอยู่กับหลีซวง เอาแต่ผัดผ่อนไม่ยอมทำพันธสัญญา บัดนี้กลับเป็นฝ่ายริเริ่มทำพันธสัญญานายบ่าวที่เข้มงวดที่สุดกับนางเอง!

หนำซ้ำเพื่อตัวนาง เขายังลงมือต่อหลีซวงอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

สิ่งนี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า การเป็นคนของหลีซวงนั้นล้มเหลวมากเพียงใด

ตอนนี้ ถึงเวลาชื่นชมสีหน้าเจ็บปวดตอนพ่ายแพ้ของนางแล้ว

เย่เจาเจาถือกระบี่มังกรคำรามไว้ในมือ อดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสีหน้าสิ้นหวังของหลีซวง