0047

⬢⬢⬢

ตอนที่ 47 เชี่ย หลานฉันหายไปจริง ๆ ด้วย!

เมื่อมองดูภาพอันวุ่นวายบนเวที

พิธีกรได้แต่ถือไมโครโฟนในมืออย่างสั่นเทา ชั่วขณะหนึ่งถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ไม่ใช่สิ มหกรรมวรรณกรรมนี้ยังจะจัดต่อไหมเนี่ย?

คราวหน้าถ้าเขามาเป็นพิธีกรให้งานบ้า ๆ นี่อีกก็เป็นหมาแล้ว!

พิธีกรพยายามเค้นรอยยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา ก่อนจะรวบรวมความกล้าเดินขึ้นไปข้างหน้า แล้วกระซิบเตือนเสียงเบาว่า

“ท่านนายกสมาคมทั้งหลายครับ ตอนนี้ยังถ่ายทอดสดอยู่นะครับ!”

“มีคนดูกว่าสามแสนคนพร้อมกันเลยนะครับ……”

อะไรนะ?!

คำพูดเดียวสะกิดคนตื่นจากฝัน!