0046

⬢⬢⬢

ตอนที่ 46 เสียงกังขาช่วยดังกว่านี้หน่อย ฉันไม่ได้ยิน!

จ้าวจื้อหรูเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาฝ้าฟางคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

ดอกท้อนอกหน้าต่างพากันพลิ้วไหวล้อสายลม ราวกับกำลังบอกเล่าเรื่องราวในอดีต ณ ที่แห่งนี้เมื่อพันปีก่อน

ใบหน้าคนรักไม่รู้หายไปแห่งหนใด ดอกท้อยังคงผลิบานยิ้มรับสายลมวสันต์

เป็นห้วงอารมณ์ที่ชวนให้เสียดายเพียงใด ความรู้สึกปลงตกต่อความไม่แน่นอนของชีวิตล้วนสะท้อนออกมาในบทกวีสองวรรคนี้อย่างหมดจด!

ดอกท้อยังคงเบ่งบาน สายลมวสันต์ยังคงพัดผ่าน

ทว่าหญิงสาวใต้ต้นท้อ ณ เวลานี้ของปีก่อนกลับไม่อยู่เสียแล้ว

คืนวันอันงดงามยังคงอยู่ แต่สิ่งที่ดีงามที่สุดกลับเลือนหายไป

เพียงยี่สิบแปดตัวอักษรสั้น ๆ กลับเอ่ยถึงความเสียดายและการสูญเสียจนหมดสิ้น