0006

⬢⬢⬢

ตอนที่ 6 นายขอบคุณแบบนี้น่ะเหรอ? ช่างเป็นไม้ผุที่ไม่อาจแกะสลักได้จริง ๆ!

ก่อนจะก้าวออกจากประตู หลิวหยางก็โอนเงินอีกหนึ่งพันหยวนให้เจียงเหมียนอย่างไม่ยอมให้ปฏิเสธ

“เลี้ยงข้าวเขาก็อย่าขี้เหนียวไปหน่อยเลย เลิกลีลาได้แล้ว รีบออกไป ไปรออยู่ใต้ตึกเขาล่วงหน้าเลย”

หลิวหยางวางท่าราวกับเป็นเจ้าพ่อความรัก เขาอุตส่าห์ลงแรงจับเจียงเหมียนแต่งเนื้อแต่งตัวชุดใหญ่ แม้ว่าฝ่ายหลังจะรู้สึกว่าไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่ ไม่ใช่ไปเดตเสียหน่อยจะเปลืองแรงขนาดนี้ทำไมกัน

“นึกไม่ถึงว่าพอจับแต่งตัวแล้วจะดูเป็นผู้เป็นคนขนาดนี้ พื้นฐานไม่เลวเลยนี่หว่า!”

“ไปเถอะ เพื่อนช่วยนายได้แค่นี้แหละ!”

เมื่อมองดูเจียงเหมียนที่ดูสุภาพเรียบร้อยใช้ได้ หลิวหยางถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ไม่เสียแรงที่ตนเหน็ดเหนื่อยทุ่มเทไปตั้งนาน!

“พี่น้องที่ดี อยู่ในใจเสมอ!”

เจียงเหมียนมองเขาด้วยความซาบซึ้งใจ ทุกสิ่งล้วนบรรจุอยู่ในความเงียบ