เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 301 ช่วยเหลือ (1)
หวงหลิงเยว่จ้องชายชราผมขาวตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ ในท่าทางไร้ยางอายของเขา นางกลับพูดอะไรไม่ออก
นางจึงหันไปมองเจ้าสถาบันกับหลี่จงและคนอื่น ๆ แต่กลับเห็นพวกเขายืนอยู่ตรงนั้น มองนางด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
เวลานี้หวงหลิงเยว่ถึงได้เข้าใจว่า ที่แท้นางถูกพามายังโถงวินัย ทั้งยังถูกแต่งตั้งเป็นหัวหน้าหน่วย ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่คนเหล่านี้วางแผนไว้ก่อนแล้ว
หวงหลิงเยว่รู้ดีว่านางปฏิเสธไม่ได้แล้ว จึงได้แต่ยิ้มกล่าวว่า “เก่งกันจริง ๆ นะ วางหลุมพรางไว้ให้แม่นางผู้นี้ได้อย่างดีเลย!”
นางกล่าวว่า “ก็ว่าเถอะ คนสามอันดับแรกของทำเนียบนิพพานอะไรนั่น ต่างมีระดับการบำเพ็ญอยู่ในขอบเขตนิพพานขั้นที่เจ็ดหรือแปดไม่ใช่หรือ? แม้แต่พวกเขายังตกอยู่ในอันตราย แล้วข้านำคนไปช่วย ไม่เท่ากับส่งลูกแกะเข้าปากเสือหรือ? ไปตายเปล่า ๆ…”
“ฮ่า ๆ แม่หนูน้อย อย่ามาแกล้งทำต่อหน้าพวกเราเลย เรื่องบางอย่างของเจ้า ในสถาบันนี้มีใครไม่รู้บ้าง? มีใครบ้างที่ไม่เข้าใจ?” หลี่จงเพิ่งก้าวออกมาในเวลานี้ มองนางพลางยิ้ม
“นอกจากนี้ พวกเรายังรู้เรื่องบางอย่างของเจ้าในมิติแดนอัสนีด้วย!” หลี่จงมองหวงหลิงเยว่แล้วกล่าวต่อ “เป็นอย่างไร ต้องให้ข้าบอกเรื่องในหอวิญญาณอัสนีให้เจ้าฟังด้วยหรือไม่?”