เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255 หยอกล้อลี่เหยียนจิน
.....หวงหลิงเยว่ประสานมือไว้ด้านหลัง ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไร เพียงยิ้มพลางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาหยอกเย้า!
คิ้วของลี่เหยียนจินขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อมองหวงหลิงเยว่ที่มีรูปร่างหน้าตาประหลาด เขาก็แค่นเสียงเยาะเย้ย “อะไร สถาบันวิญญาณครามไร้คนแล้วหรือ ถึงได้ส่งสตรีที่มีขอบเขตแก่นทองคำเพียงคนเดียวขึ้นมาประลอง”
หวงหลิงเยว่กลับเดินไปมาอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างไรเล่า เจ้ามองขอบเขตแก่นทองคำต่ำต้อยนักหรือ? อีกอย่าง ดูสีหน้าเมื่อครู่ของเจ้าแล้ว เหมือนจะดูแคลนสตรีด้วยกระมัง?”
“ฮึ แล้วจะอย่างไร ไม่ใช่แล้วจะอย่างไร” ลี่เหยียนจินตอบอย่างเริ่มหมดความอดทน
“ดี ๆ ไม่ใช่สินะ คำพูดก่อนหน้านี้ของเจ้าพิสูจน์แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะดูจากท่าทางของเจ้าแล้วก็ไม่น่าใช่”
“เช่นนั้นคำพูดแรกก็ต้องเป็นความจริงแล้ว”
“เจ้าต้องการอะไรกันแน่ จะสู้หรือไม่สู้!” ลี่เหยียนจินตวาดออกมา
หวงหลิงเยว่ก็ตอบกลับอย่างไม่เกรงใจ “จะตะโกนเสียงดังไปไย ข้ายังคิดอยู่เลยว่าเจ้าเกิดมาได้อย่างไร สิ่งที่ให้กำเนิดเจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่! อ้อ... ข้ารู้แล้ว เจ้าไม่ใช่เผ่ามนุษย์ที่ให้กำเนิดสินะ แปลกจริง เช่นนั้นสิ่งที่ให้กำเนิดเจ้าไม่ใช่คน แต่เป็นสัตว์เดรัจฉานหรือ?”