เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 209 ประชิดนครรัตติกาล
นครถู่หลิน
ภายในตำหนักเจ้าเมือง
ขณะนี้หวงหลิงเยว่ได้พบอาเค่อเย่เฉิงกับผู้อาวุโสหลายคนในโถงประชุม และได้รู้ว่าประมุขตระกูลผู้นี้พาชาวเผ่าทั้งหมดมายังนครถู่หลิน โดยกล่าวว่าจะร่วมเป็นร่วมตายไปกับทุกคน!
การตัดสินใจของประมุขอาเค่อเย่เฉิงก็ไม่ผิด เขารวบรวมคนในเผ่าไว้ด้วยกัน เพื่อบีบให้สู้จนถึงที่สุด หากไม่สำเร็จก็ต้องตาย ด้วยเหตุนี้นักรบเผ่าอาเหอจึงไม่คิดเผื่อทางหนีทีไล่ หรือคิดว่าหากพ่ายแพ้แล้วยังกลับไปได้ ตัดหนทางถอยทั้งหมด เหลือเพียงมุ่งหน้าเข้าปะทะ ต่อให้ต้องตายในการต่อสู้ก็ตาม โชคดีที่นครถู่หลินมีพื้นที่กว้างขวาง ต่อให้มีคนเพิ่มมาอีกหลายพันคนก็ไม่รู้สึกแออัด
หวงหลิงเยว่มองผู้อาวุโสแล้วกล่าวว่า “ประมุขเฒ่า ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ก็ได้ ข้ารู้ว่าที่ท่านทำเช่นนี้ก็เพื่อช่วยข้า...”
อาเค่อเย่เฉิงลุกขึ้นยืน หวงหลิงเยว่สัมผัสได้ถึงพลังสายหนึ่งในร่างเขา “แม่นางเจ้าไม่รู้อะไร เผ่าอาเหอของพวกเราต้องทนทุกข์มามากเหลือเกิน พวกเราจากบ้านเกิด หลบเข้าไปในภูเขาลึกไร้ผู้คน ใช้ชีวิตอย่างกระเสือกกระสน...”