เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 187 เนินสันศิลา
สตรีเดินตามหลังหวงหลิงเยว่ ดูเหมือนอารมณ์จะดีขึ้นมาก สีหน้าตอนพูดคุยก็เป็นธรรมชาติขึ้น
สตรีถามกลับว่า “ผู้มีพระคุณ ท่านมาคนเดียวหรือ?”
สตรีเห็นผู้มีพระคุณเดินต่อไปตามลำพัง ไม่ได้สนใจคำถามของนาง
จึงค่อย ๆ กล่าวต่อว่า “ผู้มีพระคุณ ท่านไม่รู้หรอกว่าที่นี่มีทั้งกลางวันและกลางคืน…” “อะไรนะ?” หวงหลิงเยว่หยุดฝีเท้าแล้วมองท้องฟ้าสีดำ
“เจ้าชื่ออะไร มาที่นี่นานเท่าไรแล้ว?” เดิมทีหวงหลิงเยว่ไม่คิดอยากรู้เรื่องของสตรีผู้นี้ แต่ตอนนี้ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องอาศัยคนช่วย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สตรีก็ตอบอย่างไม่อ้อมค้อมว่า “ข้าชื่อมู่ซือหว่าน อายุสิบห้าปี ข้าเผลอหลงเข้ามาที่นี่โดยไม่รู้ตัวจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่ามาได้อย่างไร”
มู่ซือหว่านใช้นิ้วม้วนปอยผมพลางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้ามาที่นี่ได้ครึ่งปีแล้ว” พูดจบ สีหน้าก็หม่นลงอีก นางคิดถึงบ้าน อยากกลับบ้านแม้ในความฝัน
ตอนนั้นเองหวงหลิงเยว่จึงนึกถึงคำพูดเหล่านั้นของตาเฒ่าหลี่จง