กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 186 ชะตายังไม่ถึงฆาต
จู่ ๆ ท้องฟ้า พื้นดิน แม้แต่ทุกสิ่งรอบกายก็พลันมืดสลัวลงในบัดดล
โชคดีที่ยังพอมองเห็นได้บ้างในระยะใกล้ ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้ฝีเท้าของหวงหลิงเยว่หยุดชะงัก
นางไม่เข้าใจว่าทัศนวิสัยซึ่งก่อนหน้านี้ยังมองเห็นได้ชัดเจน เหตุใดจึงเปลี่ยนไปมากมายในพริบตา เมื่อกวาดตามองรอบด้าน นางก็เอ่ยว่า “ยังไม่เลว อย่างน้อยก็พอมองเห็นอะไรได้บ้าง สำหรับข้าแล้วก็แค่พร่าเลือนอยู่บ้างเท่านั้น”
หวงหลิงเยว่เร่งฝีเท้าไล่ตามเซี่ยงกุยต่อไป