เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 ค่ายกลอัสนีเก้าธารระดับสี่
จี๋จื่อเว่ยหันกลับมา ประสานมือคำนับหญิงสาวตรงหน้าอย่างนอบน้อม หวงหลิงเยว่รีบห้าม “ตาเฒ่า เจ้าเป็นอะไรไปหรือ?”
“แม่นางหวงมีพระคุณใหญ่หลวง ข้าน้อยไม่อาจตอบแทนได้ ขอแม่นางรับการคำนับจากข้าสักครั้งเถิด”
“ตาเฒ่า ไม่ต้องทำถึงเพียงนี้หรอก เจ้าแค่สอนข้าหมักสุราก็พอ”
“ได้ ได้ ได้” จี๋จื่อเว่ยหยุดค่ายกลแสงเพลิง แล้วเก็บสุราที่เพิ่งหมักเสร็จ ก่อนเอ่ยว่า “ข้าจะพาแม่นางหวงไปหอคัมภีร์ ที่นั่นมีสูตรสุรามากมายที่จำเป็นต่อการหมัก ทั้งยังมีบันทึกประสบการณ์ของผู้คนมากมายระหว่างหมักสุรา!”
หวงหลิงเยว่ตามชายชราไปยังส่วนลึกของโรงสุรา ระหว่างทางพวกนางพบผู้คนไม่น้อย ทุกคนต่างเรียกชายชราว่าตาเฒ่าบ้าง ปรมาจารย์บ้าง ชายชราก็เพียงยิ้มพลางพยักหน้าทักทาย จากนั้นชี้ไปยังเนินเขาแต่ละแห่งพร้อมอธิบายว่า “บนเนินเขาเหล่านี้ปลูกสมุนไพรและใช้เก็บสุรา สุราบางชนิดต้องผ่านลมฝน และอาบแสงตะวันกับแสงจันทร์ จึงจะมีรสชาติและสรรพคุณพิเศษ” เขาพูดพลางเดินไปยังเนินเขาแห่งหนึ่ง วางสุราที่เพิ่งหมักเสร็จไว้ในช่องว่าง ก่อนพาหวงหลิงเยว่ลงจากเขา