เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93 เรียนรู้วิชาหมักสุรา
หวงหลิงเยว่ยืนอยู่ด้านข้าง “แค่นี้ยังกล้ารับข้าเป็นศิษย์หมักสุราอีกหรือ? ยังดูไม่ออกเลยว่าค่ายกลนี้ไม่สมบูรณ์ ตาเฒ่าเป็นปรมาจารย์หมักสุราจริงหรือ?”
“แน่นอนสิ นังหนูนี่ต้องให้ข้าพูดกี่ครั้งเจ้าถึงจะเชื่อ? เจ้าบอกว่าค่ายกลนี้มีปัญหาและไม่สมบูรณ์ แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร ดูออกได้อย่างไร? นี่เป็นค่ายกลเพลิงวิญญาณที่ปรมาจารย์ค่ายกลคนหนึ่งวางไว้ด้วยตนเอง ข้าใช้ค่ายกลนี้มาหลายปี หากมีปัญหาก็น่าจะมีคนพบไปนานแล้ว”
ชายชรามองหวงหลิงเยว่ที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสายตาคลางแคลงใจ พลางคิดว่า นังหนูนี่มีจุดประสงค์อื่นหรือไม่? ข้าต้องระวังให้ดี อย่าให้ชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตมาพังเพราะนังหนูคนเดียว หากเป็นเช่นนั้นจริง ผู้คนคงหัวเราะเยาะจนฟันร่วง
“ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่รู้จักค่ายกลนี้อยู่บ้าง ที่จริงค่ายกลนี้ไม่มีอะไรพิเศษ เพียงมีแสงไฟก่อตัวขึ้นเท่านั้น ยังเรียกว่าค่ายกลเพลิงวิญญาณไม่ได้ด้วยซ้ำ ค่ายกลที่สมบูรณ์จริง ๆ ควรเรียกว่าค่ายกลเปลวเพลิงประกายวิญญาณ”