เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27 รักษาพิษให้ไป๋ซื่อเฉิน
ทั้งสองกล่าวลาหงเสีย แล้วออกจากหอการค้า จากนั้นก็แวะซื้อของจำเป็นจากร้านค้าหลายแห่งในเมือง ก่อนจะพาไป๋ซื่อเฉินออกจากเมืองฟู่ไห่
นังหนู พวกเราจะไปที่ใดกัน?
หวงหลิงเยว่ตอบอย่างจริงจังว่า ไปมหาพงไพรแห่งที่ราบ ที่นั่นมีวัตถุดิบปรุงยาบางอย่างซึ่งข้ารู้ว่าอยู่ที่ใด แต่มีเรื่องยุ่งยากอยู่ เรื่องยุ่งยากอะไร?
ไป๋ซื่อเฉินถาม
มีสัตว์อสูรปีศาจระดับสี่ตัวหนึ่งเฝ้าอยู่ แต่ตอนนี้ข้าสู้กับมันได้และสังหารมันเสีย ก่อนหน้านี้ข้าเห็นว่าวัตถุดิบนั้นมีพิษร้ายแรงและมีประโยชน์ไม่มาก อีกทั้งตอนนั้นข้าก็ไม่มีพลังพอจะไปเก็บ บัดนี้ถึงเวลาแล้ว
มีอะไรให้ตาเฒ่าอย่างข้าช่วยก็บอกมาได้เลย ไป๋ซื่อเฉินกล่าว
ไป๋ซื่อเฉินรู้ว่านังหนูกำลังเสี่ยงอันตรายไปเก็บวัตถุดิบปรุงยาเพื่อรักษาพิษให้เขา จึงพูดเช่นนั้นออกมา
หวงหลิงเยว่ยิ้มให้ไป๋ซื่อเฉินแล้วว่า หากจำเป็น ข้าจะเรียกท่านแน่นอน ข้าไม่เอาชีวิตตัวเองไปล้อเล่นหรอก