กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภายในห้องทรงพระอักษร แสงเทียนสั่นไหว
จ้าวเยี่ยนจือเงยตาขึ้น สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่บนร่างเวินอวิ๋นเจาก่อน
สายตานั้นเย็นชาอย่างถึงที่สุด
นางแพศยา นางแพศยา นางแพศยา
เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ตาย
เดิมทีเวินอวิ๋นเจาก็หวาดกลัวจนทำสิ่งใดไม่ถูกอยู่แล้ว เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตานี้ แม้ไม่รู้ว่าเป็นของผู้ใด แต่นางก็ยังถูกทำให้ตกใจจนขนลุกชันไปทั้งร่าง และแทบจะหดตัวหลบเข้าไปด้านหลังเจียงยวนอีกครั้งตามสัญชาตญาณ
สองมือกำชายกระโปรงของเจียงยวนแน่น นางสะอื้นเสียงเบา “ฮองเฮาเหนียงเหนียง… หม่อมฉันกลัว…”
แววตาของจ้าวเยี่ยนจือยิ่งมืดมนลง
นางแพศยา ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าสัมผัสยวนเอ๋อร์!
เขาจ้องเวินอวิ๋นเจาเขม็ง ทว่าในเวลานั้นเอง เจียงยวนกลับหันหน้าไปมองเขาอย่างกะทันหัน