กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยามอรุณวันรุ่งขึ้น เสิ่นหมิงซูถูกเจียงสวินจูบจนตื่น
กลิ่นหอมสดชื่นของไม้สนซีดาร์ลอยแตะจมูก ริมฝีปากบางประทับลงบนแก้มและข้างใบหูของเธอจนรู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย
เธอลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พบว่าแสงจากท้องฟ้าเพิ่งส่องลอดเข้ามาเพียงเล็กน้อย แต่ชายหนุ่มกลับแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว แขนเสื้อถูกพับขึ้นอย่างลวก ๆ สองทบ เผยให้เห็นข้อมือขาวเย็นตาและนาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์เรือนหนึ่งที่ดูเรียบหรู แต่ราคาแพงจนน่าตกใจ
“คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ จะไปไหนคะ…” เสียงของเธอนุ่มนวลราวกับกำลังออดอ้อน
เจียงสวินไม่ได้ตอบตรง ๆ เพียงอุ้มเธอขึ้นมาแล้วจูบปลายจมูกของเธอ “พาเธอไปเลือกของสักอย่าง”