เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พ่อแม่ พวกเราไปก่อนนะ บ๊ายบาย”
เสิ่นหมิงซูยืนอยู่ชั้นล่าง แสงอาทิตย์สาดเฉียงลงบนปลายผมของเธอ สายลมหนาวพัดจนแก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ
เจียงสวินเก็บสัมภาระใส่ท้ายรถเรียบร้อยแล้ว เธอหันกลับไปมองพ่อแม่ที่ยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าเจือแววอาลัยอาวรณ์
แม่ของเสิ่นหมิงซูอดไม่ได้ที่จะก้าวเข้าไปกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
“อยู่มหาวิทยาลัยอย่าเอาแต่อดนอน กินข้าวให้ดี”
“โทรกลับบ้านมาบ่อย ๆ”
“อีกอย่าง อากาศหนาวแล้ว อย่าลืมใส่เสื้อผ้าเพิ่ม อย่ามัวแต่เอาเวลาทั้งหมดไปวาดรูป…”
เธอพูดพลางลูบหลังลูกสาวเบา ๆ น้ำเสียงแผ่วต่ำ เจืออารมณ์ที่ซ่อนไว้ไม่มิด
เสิ่นหมิงซูพยักหน้า ปลายจมูกพลันแสบขึ้นมา
เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่ ได้กลิ่นคุ้นเคยของเสื้อผ้าสะอาดผสมกลิ่นชาจาง ๆ ที่คุ้นเคย ความรู้สึกสะเทือนใจก็เอ่อล้นขึ้นมาในทันที