กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวลานี้ ณ เมืองเอ ภายในตระกูลเสิ่น
แสงแดดกำลังงดงาม คุณแม่เสิ่นนั่งอยู่บนโซฟา มองข้อความที่ลูกสาวส่งมาบนหน้าจอพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนหันไปมองสามีที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ฝั่งตรงข้าม “ลูกสาวได้รางวัลใหญ่ขนาดนี้ คุณยังไม่ดีใจอีกเหรอ?”
คุณพ่อเสิ่นสวมแว่นตา พลิกหนังสือในมือไปพลางพูดอย่างเรียบเฉย “ผมดีใจอยู่แล้ว เพียงแต่กลัวว่าเธอจะวางจุดสนใจผิดที่ เรื่องวาดภาพน่ะ ทุ่มเทแรงใจมากเกินไปก็ไม่ดี”
คุณแม่เสิ่นกลับมองเรื่องนี้ได้อย่างเปิดกว้างกว่า “พวกเรามีลูกสาวอยู่แค่คนเดียว ก็ต้องหวังให้เธอเดินไปข้างหน้าอย่างราบรื่นอยู่แล้ว”