เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขตวิลล่าเงียบสงบ ได้ยินเพียงเสียงสายลมพัดผ่านใบไม้
ในห้องรับแขกเปิดไว้เพียงโคมไฟตั้งพื้นหนึ่งดวง แสงสีเหลืองสลัวนุ่มนวลทอดเงาของทั้งคู่ให้ยาวเหยียด ซ้อนทับกันอยู่บนผนัง
คำเรียกของเธอกระตุ้นเจียงสวินจนการเคลื่อนไหวของเขายิ่งเลยเถิด
เขาชอบให้เธอเรียกชื่อของเขา
ไม่ว่าจะศาสตราจารย์เจียงหรือประธานเจียง ล้วนเป็นเพียงสถานะหนึ่ง
แต่เมื่อเธอเรียกชื่อของเขา เขาก็ไม่มีสถานะใด ๆ เขาเป็นของเธอ และเธอก็เป็นของเขา
จูบของเจียงสวินเลื่อนจากมุมปากของเธอไปตามลำคอ ฟันขบติ่งหูของเธอเบา ๆ น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบดุดัน “อาซู อาซู…”
ฝ่ามือของเขาลูบไล้อยู่ใต้เสื้อไหมพรม ปลายนิ้วสัมผัสตะขอเสื้อชั้นในด้านหลังของเธอได้แล้ว ใต้เนื้อผ้าบาง ๆ คือแผ่นหลังที่ขยับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
เขาใช้นิ้วเกี่ยวเบา ๆ ก็ปลดมันออกได้แทบไม่มีอุปสรรค