กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเห็นท่าทีเขินอายของเธอ ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอมรามือ ขยับเข้าไปใกล้อีกครึ่งชุ่น
กลิ่นอายจากตัวเขามีทั้งความหอมหวานของผลไม้ในไวน์แดงและความเย็นเยียบของไม้ซีดาร์ ราวกับตาข่ายผืนหนึ่งที่ครอบคลุมเธอไว้อย่างแน่นหนาในพริบตา
เสิ่นหมิงซูขดตัวอยู่ตรงมุมโซฟา ใบหน้าแดงก่ำราวกับเลือดจะหยด ปลายหู ปลายจมูก และหางตาล้วนเป็นสีชมพู ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำ
เธอพูดตะกุกตะกัก “ฉัน ฉันลืมไปแล้ว…”
“ลืมไปแล้วเหรอ?” เจียงสวินทวนคำอย่างเชื่องช้า หางเสียงราวกับตะขอที่เกี่ยวเบา ๆ ก็ทำให้ปลายหัวใจของเธอสั่นสะท้าน
“แต่ฉันยังจำความฝันของฉันได้”
ลมหายใจของเสิ่นหมิงซูพลันสะดุด
จู่ ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่า ที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดเลยว่าความฝันของเจียงสวินเป็นความฝันแบบไหน…