กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นหมิงซูกำปลายนิ้วตัวเองไว้ “จับให้นานขึ้นอีกหน่อยเหรอคะ? ต้องจับนานแค่ไหนล่ะ”
เสียงของเธอเบาราวกับเสียงยุงบิน เจียงสวินฟังออกถึงความลังเลและกังวล จึงจงใจผ่อนเสียงให้อ่อนโยนลง
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน…เราลองดูกันเถอะ”
เมื่อได้ยินความอ่อนโยนในน้ำเสียงของเขา เสิ่นหมิงซูก็ขยับปลายเท้าถูพื้นเล็กน้อย เม้มริมฝีปากสีชมพูอ่อนแน่น
เธอไม่ได้ต่อต้านอีกแล้ว แต่ยังเห็นได้ว่าเหลือความลังเลอยู่บ้าง