ตอนที่ 141 สายฝนโถมเข้ามาจากทุกสารทิศ

ข้างแท่นเตียงวางกุหลาบขาวดอกหนึ่ง

กลีบดอกใสกระจ่าง แผ่กลิ่นหอมชุ่มฉ่ำอันเป็นเอกลักษณ์

เจียงสวินใช้นิ้วค่อย ๆ คลึง ก่อนจะเด็ดกลีบดอกออกมาทีละกลีบอย่างเชื่องช้า

เสิ่นหมิงซูขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าแดงก่ำราวกับจะมีน้ำหยดออกมา ทว่านางกลับไม่กล้าส่งเสียง

ทำได้เพียงฟังเสียงแผ่วเบายามเขาเด็ดกลีบดอกทีละกลีบ ดังก้องแว่วอยู่ข้างหู

ประหนึ่งหยาดฝนในคืนวสันต์ร่วงหล่นบนกิ่งท้อ ละเอียดถี่กระชั้น สั่นคลอนสายพิณในหัวใจ

“ดอกไม้นี้เบ่งบานเต็มที่เกินไปแล้ว”

“เพียงเด็ดออกก็เผยหยาดน้ำหวานเสียแล้ว”

ปลายนิ้วของเขาเปื้อนหยาดน้ำบนกลีบดอกเล็กน้อย ก่อนแตะลงบนกระดูกไหปลาร้าของนาง ความเย็นซึมลึกถึงกระดูก