ตอนที่ 138 ร่างทั้งร่างราวกับถูกชำระล้างด้วยสายน้ำ

หยาดน้ำตาไหลรินลงมาตามผืนแพร หยดลงบนเส้นผมข้างขมับ และทำให้ผ้าแพรเนื้อนุ่มข้างหมอนเปียกชื้น

“เจียงสวิน...” เสียงของนางสั่นเครือ แฝงไว้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่ไม่อาจข่มกลั้น

“อาซูเด็กดี เหตุใดจึงร้องไห้เล่า...”

เขาก้มกายลง จุมพิตซับน้ำตาที่หางตาของนาง

“อาซู บอกข้ามา เจ้าอยากได้สิ่งใด” น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยมนตร์สะกด

นางกัดริมฝีปาก ก่อนเอ่ยอย่างเลือนรางว่า “ข้าไม่รู้... ข้าไม่รู้...”

นางไม่รู้จริง ๆ

เจียงสวินมองนาง

ผ้าปิดตายังคงปิดคลุมอยู่ บดบังดวงตากระจ่างใสที่เคยเป็นเอกลักษณ์ของนาง ทำให้ทั้งร่างของนางดูเงียบงันและเปราะบางเป็นพิเศษ