ตอนที่ 130 จุมพิตหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ

เวลานี้เสิ่นหมิงซูนั่งตะแคงอยู่บนแท่น ผมที่เกล้าไว้คลายลงครึ่งหนึ่ง เสื้อผ้าร่นลงไปถึงเอว เหลือเพียงเสื้อเอี๊ยมรัดอกสีชมพูอ่อนตัวหนึ่ง

ไหล่และแผ่นหลังบอบบางดุจหยก รูปร่างอ้อนแอ้นงดงาม ทว่าบาดแผลที่เผยอยู่ภายนอกกลับแดงฉานจนสะดุดตา

หมอหญิงผู้หนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่ข้างแท่น ค่อย ๆ ล้างบาดแผลให้นางอย่างระมัดระวัง

เสิ่นหมิงซูกัดริมฝีปาก หน้าผากมีเหงื่อเม็ดละเอียดผุดซึม เห็นได้ชัดว่านางกำลังฝืนทนความเจ็บปวด

เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว นางพลันหันกลับไป และสบเข้ากับสายตาของเจียงสวินพอดี

“ทะ...ท่านพี่!”