ตอนที่ 121 ใหญ่ขึ้นจริง ๆ

เขายกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของนางเบา ๆ “หิวหรือไม่ ข้าจะให้พวกเขาเตรียมของที่เจ้าชอบกิน”

เสิ่นหมิงซูตอบด้วยน้ำเสียงสดใส “ข้ายังไม่หิวเลย รออีกสักครู่ค่อยกินเถิด”

กล่าวจบก็ซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขาต่อ

นางโอบลำคอของเขาไว้ ขาทั้งสองข้างห้อยอยู่ข้างตั่ง ไม่อยู่นิ่งแม้แต่น้อย

น่องเล็กแกว่งไปมา ส่งผลให้ชายกระโปรงบนกายพลิ้วไหวตามไปด้วย

ภายในห้องจุดเตาอุ่นเอาไว้ อบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ

เสื้อผ้าที่เสิ่นหมิงซูสวมก็บางเบา กระโปรงแพรโปร่งหมอกควันทั้งชุดยิ่งขับให้ผิวพรรณของนางขาวผ่องดุจเครื่องเคลือบ

เจียงสวินก้มหน้ามองนาง ทว่าสายตากลับถูกส่วนเว้าส่วนโค้งเบื้องหน้าอกของนางดึงดูด

ร่างกายของนางบอบบางเล็กจ้อย ทว่ากลับมีเนื้อมีหนังในจุดที่ควรมี