ตอนที่ 119 หนึ่งร้อยแปดสิบกระบวน ครบถ้วนทีเดียว

จวนติ้งหนานโหว

ราตรีค่อย ๆ มืดลึกลง ลมหนาวในลานเรือนพัดกระโชกไม่ขาดสาย

“เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ได้ฟังผิด?” หลินชิงเหยียนถามอย่างกระวนกระวาย

เสี่ยวเถาพยักหน้า “ไม่มีทางผิดเจ้าค่ะ บ่าวได้ยินอย่างชัดเจนจริง ๆ แม่ทัพเซียวกลับเมืองหลวงมาแล้วจริง ๆ”

หลินชิงเหยียนหลับตาลง หัวใจพลันกระตุกวูบอย่างรุนแรง

นางยังมีโอกาส

นางกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลง รีบสวมผ้าคลุม “ไปกันเถิด ออกทางประตูเล็ก พวกเราลอบออกไป ข้าต้องออกไปข้างนอก”

ฝีเท้าของนางเร่งร้อน

ขอเพียงได้พบเซียวเจิง ขอเพียงเขายอมช่วยนาง นางก็ยังมีโอกาส

ทว่ายามเพิ่งเดินมาถึงประตูด้านข้าง เสียงตวาดอันเกรี้ยวกราดพลันดังขึ้น