ตอนที่ 117 ไม่ปรานีแม้แต่น้อย

เสิ่นหมิงซูเบิกตากว้างมองเจียงสวิน ดวงตาดอกท้อฉายแววทั้งขุ่นเคืองทั้งตื่นตระหนกจนคลอไปด้วยหยาดน้ำ

ฝ่ามือของเจียงสวินทาบลงบนแก้มนาง

ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าวและมีรอยด้านบาง ๆ

ปลายนิ้วลูบไล้ข้างแก้มนางเบา ๆ นางจึงสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

ทว่านางกลับขยับไม่ได้

เขาก้มศีรษะลง ประทับจุมพิตบนแก้มนาง ริมฝีปากลูบผ่านผิวกายด้วยท่วงท่าราวกับกำลังสักการะ

เชื่องช้า จงใจ ครั้งแล้วครั้งเล่า

จากนั้น มือของเขาก็…

เสิ่นหมิงซูสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

“เจียง…สวิน…”