เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงฝีเท้านอกประตูเคลื่อนใกล้เข้ามาจากที่ไกล
ขณะที่ทุกคนยังมิทันได้คืนสติ เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งก็ย่างข้ามธรณีประตูเข้ามาแล้ว
เจียงสวินสวมเสื้อคลุมกันหนาวสีเขียวหมึกขลิบขนจิ้งจอกเงิน คิ้วตาคมเข้ม ริมฝีปากบางเม้มแน่น
แม้สายตายังมิได้กวาดมองผู้ใด แต่อานุภาพรอบกายกลับหนักหน่วงจนผู้คนไม่กล้าหายใจ
ลำคอของเสิ่นเหวินหวยตีบตัน เหงื่อเย็นพลันผุดซึมจากแผ่นหลัง
เขาพยายามอ้าปากเรียกใต้เท้าเจียง ทว่าลิ้นกลับแข็งค้าง ทำได้เพียงเปล่งเสียงแหบพร่าออกมาคำหนึ่งว่า “เจียง...”
สีหน้าของนายท่านสามเสิ่นเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าในใจยังคงมีความหวังลม ๆ แล้ง ๆ
เจียงสวินเย็นชาและพูดน้อย บางทีเขาอาจไม่ยุ่งเรื่องนี้
ทว่าเมื่อเขาเอ่ยปาก สีหน้าของนายท่านสามเสิ่นก็พลันซีดขาว
“วันนี้ผู้คนมากมายมารวมตัวกันที่จวนตระกูลเสิ่น หรือคิดจะมาฮุบมรดกบ้านไร้ทายาทชายกัน?”