ตอนที่ 106 จุมพิตอันเต็มไปด้วยความรู้สึกคุกคามเกิดขึ้นโดยไร้สัญญาณ

เขาไม่ได้บอกว่าเป็นสิ่งใด

ทว่าเสิ่นหมิงซูกลับเข้าใจได้ในทันที

พวงแก้มของนางพลันแดงเรื่อขึ้นมา ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย

“จำได้…” เสียงของนางเบาราวเสียงยุง

เจียงสวินไม่พอใจ

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องมองนาง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลงหลายส่วน “จำสิ่งใดได้เล่า?”

พวงแก้มของเสิ่นหมิงซูแดงก่ำราวกับใกล้จะมีโลหิตหยดออกมา

นางเบือนหน้าหนี ไม่ยอมมองเขา “ก็…เรื่องนั้น ก้าวที่หนึ่ง…”

เจียงสวินเลิกคิ้ว ในดวงตาฉายแววขบขันวาบผ่าน

จู่ ๆ เขาก็ยกมือขึ้นกดเอวของนางเอาไว้