กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสียงสั่นเครืออันแตกพร่าของเด็กสาวยังคงสะท้อนก้องอยู่ข้างหูไม่หยุด
ทว่าเจียงสวินกลับมิได้หยุด
ตรงกันข้าม เขากลับรัดแขนแน่นยิ่งขึ้น โอบรัดเอวอ้อนแอ้นของนางไว้อย่างมั่นคง
ฝ่ามือยิ่งสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความสั่นสะท้านและการพึ่งพิงของนาง
เขาก้มตาลง มองนางที่กำลังอิงแอบอยู่ในอ้อมอกของตนด้วยความตื่นตระหนก พลันรู้สึกว่าบางส่วนในอกทั้งอ่อนนุ่มและร้อนผ่าว
เขาชอบที่นางเป็นเช่นนี้
ไร้ซึ่งการป้องกันตัว พึ่งพิงเขาด้วยทั้งหัวใจและร่างกาย
แม้จะเป็นเพียงชั่วขณะสั้น ๆ เขาก็ยังหลงใหลจนไม่อยากปล่อยมือ
เร็วเข้า เร็วกว่านี้อีก