ตอนที่ 73 ปลายนิ้วเริ่มคลึงไล้ความนุ่มนิ่มตรงนั้น

เสิ่นหมิงซูยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ครู่ใหญ่ ใบหน้าซีดเซียวเหม่อลอย ปลายหูแดงระเรื่อ

ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงค่อยได้สติกลับคืนจากความรู้สึกซาบซ่านระลอกนั้น

นางเม้มริมฝีปาก ก่อนดึงผ้าเช็ดหน้าของตนออกจากแขนเสื้อ แล้วเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างลนลานเล็กน้อย

เจียงสวินเองก็ชักมือกลับในเวลานี้

ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

“เรื่องภาพเทพธิดาบุปผาอย่าผัดวันประกันพรุ่งอีกเลย วันนี้วาดให้เสร็จเถิด” เสิ่นหมิงซูเอ่ยขึ้น เมื่อครู่นางร้องไห้อยู่นานพอสมควร เสียงจึงยังแหบพร่าเล็กน้อย

เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น เจียงสวินย่อมไม่มีข้อคัดค้าน ทั้งสองจึงเดินไปทางริมเก๋ง

เวลานี้อารมณ์ของเสิ่นหมิงซูยังคงไม่สงบนัก ฝีเท้าจึงค่อนข้างเร่งรีบ

นางเองก็อธิบายไม่ได้ว่าเหตุใดจึงต้องเดินเร็วถึงเพียงนี้