ตอนที่ 72 เจียงสวินปกป้องเสิ่นหมิงซูราวกับปกป้องดวงตา

หลินชิงเหยียนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง นางก้มตาลงจนไม่อาจมองเห็นสีหน้า

ในที่สุดหัวเข่าของนางก็ทรุดลง ค่อย ๆ คุกเข่ากับพื้น น้ำเสียงสั่นเครือจนไม่อาจปกปิด

“...ข้าขอโทษ”

เสิ่นหมิงซูมองนางด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “เจ้าขอโทษเรื่องใด”

หลินชิงเหยียนคุกเข่าอยู่บนพื้น น้ำตาพลันร่วงหล่น “ข้าไม่ควรผลักจ้าวหลี และไม่ควรทำลายภาพวาดของเจ้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ เป็นเพราะข้าลนลานไปชั่วขณะ เป็นความผิดของข้าเอง ขอเจ้าโปรดอภัยให้ข้าด้วย หมิงซู...”

เสิ่นหมิงซูมองหลินชิงเหยียนที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ทันใดนั้นก็หวนคิดถึงชาติก่อน

ในยามนั้น นางเองก็เคยคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าหลินชิงเหยียนเช่นกัน