กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวลานี้เสิ่นหมิงซูยังคงเมามายอย่างหนัก นางไม่รู้เลยว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เพียงนั่งทรุดลงบนตักของเขาอย่างอ่อนนุ่มเช่นนั้น
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนกำลังทำสิ่งใด และยิ่งไม่รู้ว่าการกระทำนี้หมายถึงอะไร
เจียงสวินกระชับวงแขน กักนางไว้ในอ้อมกอดอย่างแน่นหนา ปลายนิ้วลากผ่านข้างเอวของนางแผ่วเบาราวกับมีหรือไม่มี
การกระทำนี้ทำให้เสิ่นหมิงซูรู้สึกคันและไม่สบายตัวอยู่บ้าง นางส่งเสียงอืออาออกมาหลายครั้ง
“อืม... คันยิ่งนัก...”
เขาก้มหน้ามองนาง เห็นเพียงคิ้วของนางขมวดน้อย ๆ ใบหน้าเล็กซุกอยู่กับอกของเขา นางขยับตัวดุจแมวน้อย พยายามหลบแต่กลับหลบไม่พ้น ทำได้เพียงส่งเสียงอืออาอีกสองครั้ง ทั้งอ่อนนุ่มและน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง
นางช่างน่าสงสารและน่าเอ็นดูเหลือเกิน