กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ขณะที่ชิงเหอกำลังเหม่อลอย เสียงเย็นชาของเจียงสวินพลันดังขึ้นข้างหู
“อาหารปลาใกล้หมดแล้ว ไปเอามาเพิ่มอีกหน่อย”
ชิงเหอขานรับ พลางเหลือบมองตู้ปลาด้วยหางตา
เขาพบว่าวันนี้อาหารปลาดูเหมือนจะถูกให้มากเป็นพิเศษ
เรื่องนี้ผิดปกติยิ่งนัก
ใต้เท้าของเขาให้อาหารปลาเพียงขอให้พวกมันมีชีวิตรอดมาโดยตลอด
เขามักให้อาหารเพียงเล็กน้อยเสมอ เมื่อปลาเห็นคนเข้าใกล้ก็จะพากันแย่งลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ
เหตุใดวันนี้จึงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ไม่นานนัก ชิงเหอก็ถือโถกระเบื้องกลับมาแล้วยื่นส่งให้
เจียงสวินรับมา เพียงยกข้อมือขึ้น ฝูงปลาก็พลิกตัวแหวกว่าย แย่งกันเข้ามากินอาหาร ทว่าเขายังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง มองไม่เห็นอารมณ์แม้แต่น้อย