ตอนที่ 44 เพียงสะกิดเบา ๆ ก็แดงขึ้นมา

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด

ทุกครั้งที่หยิบพู่กันขึ้นมา นางก็มักนึกถึงเจียงสวิน และเรื่องราวมากมายในวัยเยาว์ของพวกเขา

ดวงตาของเด็กสาวใสกระจ่างดุจไพฑูรย์ชุ่มน้ำ เมื่อสะท้อนแสงเทียนก็ทอประกายระยิบระยับ

น้ำเสียงของเจียงสวินทุ้มต่ำลงเล็กน้อย เขาพยักหน้าเบา ๆ “อืม”

ลูกกระเดือกของเขาขยับเล็กน้อย ทว่าภายในใจกลับมีความคิดหนึ่งวาบผ่านดุจแสงสายฟ้า

ความคิดนั้นวาบผ่านเพียงชั่วครู่ เขาก็กดข่มมันลงทันที

เหลวไหล เขาไม่ควรคิดเรื่องเหล่านี้

สำหรับนางแล้ว เขาเป็นเพียงคนที่นางเคยชินกับการพึ่งพาเท่านั้น

“แต่ข้ากลับรู้สึกอยู่เสมอว่าภาพนี้มีบางอย่างไม่ถูกต้อง” เสิ่นหมิงซูกล่าวเสียงเบา

ขณะกล่าว นางก็ยกมือขึ้นพร้อมยื่นปลายนิ้วไปสะกิดมุมปากของตนเองเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว