ตอนที่ 15 เขาเจ็บปวดใจแทบตาย

หน้าทางเข้าแท่นวสันต์เมามาย รถม้าคันใหญ่หุ้มทองคันหนึ่งแล่นออกมา กีบม้าย่ำน้ำจนเศษโคลนกระเซ็น

ภายในรถม้า อ๋องเซวียนนั่งพิงเบาะแพรอยู่ครึ่งหนึ่ง ร่างกายผ่ายผอม ดวงตาคู่หนึ่งกลับบวมแดงเพราะมัวเมาในกามารมณ์มากเกินไป ยามหัวเราะดูราวกับหนังหุ้มกระดูกกำลังถูกดึงกระตุก

“แม่นางคราวนี้ไม่เลวเลย เอวราวกับงูน้ำ ใบหน้านั่นก็ด้วย เมื่อเทียบกับพวกก่อนหน้านี้แล้ว รู้ความกว่ามากนัก…”

คนสนิทฝั่งตรงข้ามโค้งกายเอออออย่างประจบสอพลอ “พวกชั้นต่ำเหล่านั้นได้ปรนนิบัติท่านอ๋องสักครู่ นับเป็นวาสนาของพวกนางแล้วขอรับ”

อ๋องเซวียนแสยะยิ้มพลางหัวเราะเสียงดัง จากนั้นก็ด่าด้วยถ้อยคำหยาบคายอีกประโยคหนึ่ง

เขาเลิกม่านรถขึ้น กำลังคิดจะหยอกเย้าต่อ ทว่าสายตากลับชะงักลงกะทันหัน