กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฟูจื่อหญิงตอบว่า “คุณหนูเสิ่นไม่สบาย ได้ยินว่าเป็นไข้สูงจากอาการป่วยหนัก จึงลาหยุดเป็นเวลาสี่วัน”
ทันทีที่ได้ยินคำกล่าวนั้น เซียวเจิงก็ขมวดคิ้ว
เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงอาการป่วยเล็กน้อย ไม่คาดคิดเลยว่าจะกลายเป็นอาการป่วยหนัก
ไม่รู้เพราะเหตุใด จู่ ๆ เขาก็อยากไปจวนตระกูลเสิ่นอีกครั้ง
เพื่อพบหน้านางอีกสักครั้ง
เซียวเจิงเดินไปทางประตูสำนักศึกษา ทว่ากลับบังเอิญเห็นหลินชิงเหยียนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ด้านข้าง ร่างบอบบางของนางราวกับจะถูกสายลมพัดล้มลงได้ทุกเมื่อ เอาแต่เดินวนเวียนอยู่กับที่อย่างลังเล
“ชิงเหยียน?” เซียวเจิงก้าวเข้าไปหาแล้วถามเสียงเบา “เหตุใดยังไม่กลับจวนอีก?”