กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หัวใจของเสิ่นหมิงซูพลันหยุดชะงัก
ใกล้เกินไปแล้ว
นางได้กลิ่นกายของเขาอย่างชัดเจน กลิ่นสนเฟิงอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นหมึก ทั้งสดชื่นและสะอาดบริสุทธิ์
ทว่าชั่วพริบตาเดียว กลิ่นอายนั้นก็เลือนหายไป
เมื่อนางได้สติกลับคืนมา เจียงสวินก็กลับไปนั่งที่เดิมแล้ว ทั้งยังกลับคืนสู่ท่าทีสุขุมหนักแน่นเช่นในวันวาน
ขนมบนโต๊ะถูกกินจนหมดแล้ว คนผู้นั้นก็จากไปแล้วเช่นกัน
แสงไฟในห้องสลัวราง ชิงเหอเอ่ยด้วยน้ำเสียงร้อนรนเล็กน้อยว่า “ใต้เท้า ท่านกินสิ่งนั้นได้อย่างไรกันขอรับ?”
“ท่านแตะต้องดอกกุ้ยฮวาไม่ได้! ทุกครั้งที่กินจะเกิดผื่นแดงและคันไปทั้งตัว ตอนอายุสิบสองปีมิใช่ว่า…”
เจียงสวินเหลือบมองเขาทางด้านข้าง “ไม่เป็นไร กินไปไม่มาก เพียงชิ้นเดียวเท่านั้น”
ชิงเหอรู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ