กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย มาดามมูน
ตอนที่ 214 แน่นอนว่าต้องกอดสาวน้อยน่ารักไว้ตอนดูด้วยกัน
“ผมจะร้องบทเพลงเก่าแก่บทสุดท้ายให้คุณฟัง...”
เสียงเพลงเงียบลง ท่อนฮุคก็ดังขึ้นทันที
“สายฝนสีแดงโปรยปรายปลุกความทรงจำที่ซ่อนเร้น...”
“แววตาสวยงามของคุณยังคงงดงามเช่นวันวาน วนเวียนอยู่ในใจฉัน...”
“การพบกันครั้งสุดท้ายที่ท่าเรือเปรียบดั่งจุดสิ้นสุด...”
“หากว่าฉันกับคุณยังคงเหมือนดั่งแรกพบ...”
“ก็คงไม่ต้องโศกเศร้ากับการลาจาก...”
เพราะจู่ ๆ ก็เข้าใจความคิดในใจของซูไหล เจียงเหยาจึงไม่รู้สึกว่าเพลงนี้เศร้าอีกต่อไป ซ้ำยังสามารถดื่มด่ำไปกับแก่นแท้ของดนตรีที่อยู่เหนือปรากฏการณ์ทั้งปวง
เธอนั่งฟังซูไหลร้องเพลงพลางหรี่ตาลงอย่างมีความสุข