กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 279 เจาตี้ที่หายตัวไป
เฉินเป่าจู้ยืนมองหญิงคนนั้นร้องไห้อยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าจะปลอบใจอย่างไรดี
หญิงชราเห็นรองเท้าเด็กในมือหญิงคนนั้น สีหน้าก็ดูย่ำแย่ลงบ้าง “เจาตี้โดน... หมาป่ากินไปแล้วเหรอ”
เฉินเป่าจู้เม้มริมฝีปาก “บนรองเท้าไม่มีเลือด”
“ต้องโดนหมาป่ากินไปแล้วแน่ ๆ” หญิงชราพูดพึมพำกับตัวเอง “เธอโดนหมาป่าคาบไป ฉันเห็นกับตาตัวเอง ต้องตายไปแล้วแน่ ๆ”
เสียงร้องไห้ของหญิงคนนั้นยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม
เฉินเป่าจู้ขมวดคิ้ว “ป้า พวกเรายังไม่เจอซากกระดูกของเด็กเลยนะ”
หญิงชราโบกมือ “พวกนายไม่ต้องไปหาต่อแล้ว ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว คนต้องไม่อยู่แล้วแน่ ๆ อย่าไปเปลืองแรงเลย”
หญิงคนนั้นเงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมา ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยถามเฉินเป่าจู้ “รองเท้านี่... นายไปเจอมาจากที่ไหน นายไม่เห็น... ซากกระดูกลูกสาวฉันจริง ๆ เหรอ”