ตอนที่ 222 หมีกินคน

ตอนที่ 222 หมีกินคน

นับตั้งแต่ซูเอ่อร์ฮาเรียนรู้วิธีแหกกรงออกมา ขอบเขตการเคลื่อนไหวของพวกมันก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

ตะกร้าไม่อาจรองรับพวกมันได้อีกแล้ว เฉินเป่าจู้จึงต้องนำแผ่นไม้มาล้อมคอกเล็ก ๆ ไว้ในห้อง ปูด้วยหญ้าแห้ง แล้วปล่อยให้พวกมันอยู่ข้างใน

กุ่ยกูกลายเป็นพี่เลี้ยงเต็มเวลา คอยตามติดอยู่ข้างกายตลอดเวลา พอลูกหมาป่าคลานไปไกล มันก็จะคาบหนังคอด้านหลังเบา ๆ แล้วคาบกลับมาไว้ในคอก

เหล่าลูกหมาป่าเรียนรู้ที่จะเล่นหยอกล้อกับกุ่ยกูได้อย่างรวดเร็ว

พวกมันกระโจนกัดหางของกุ่ยกู แทะใบหูของมัน

กุ่ยกูไม่เคยโกรธเลยแม้แต่น้อย มันใช้จมูกดันพวกมันออกด้วยความอดทนอย่างยิ่ง หรือไม่ก็นอนตะแคงลง ปล่อยให้พวกมันปีนป่ายไปมาบนตัว

พอเล่นจนเหนื่อย ลูกหมาป่าก็นอนขดตัวหลับอยู่ข้างพุงของกุ่ยกู