กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 172 คนที่ลักพาตัวฉันไปในปีนั้นคืออารอง
หลังจากเฉินเป่าหมิงพูดจบก็มองดูหน้าน้องชายด้วยความประหม่ากังวล
สีหน้าของเฉินเป่าจู้ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ เลย
เฉินเป่าหมิงจึงพูดต่อ “ย่ารักอาทั้งสองคนของเราที่สุด… เงินที่พ่อแม่ทำงานข้างนอกส่งกลับบ้านก็ถูกย่าเอาไปจุนเจือพวกเขาทั้งหมด…”
เฉินเป่าจู้ได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย
อารองของเขาสามารถลักพาตัวเขาไปขายให้คนอื่นได้ มีอะไรที่เขาทำไม่ลงอีกหรือ
“พี่ ครั้งนี้พี่มาตามหาฉัน ทางบ้านย่าไม่รู้เหรอ” เฉินเป่าจู้ถาม