กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 18 ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้ ฉันอยากตอบแทนคุณ
“โฮ่ง ๆ ๆ!”
เสียงสุนัขเห่าดังแว่วมาจากในป่า
หลี่เฮยหลงไม่ได้กลัวสุนัข
พูดให้ถูกก็คือ เขาไม่มีสิ่งที่กลัวเลยสักนิด
ดังคำโบราณว่าไว้ ผู้ไม่รู้ย่อมไม่หวาดหวั่น
ตอนเด็ก ๆ เขาถูกโจรลักเด็กวางยา ยาเกินขนาดจนกลายเป็นคนปัญญาอ่อน
“หลี่หางด้วน!” เสียงตะโกนอันคุ้นเคยดังมาจากระยะไกล
ร่างของหลี่เฮยหลงสะท้านวูบอย่างแรง ในดวงตาอันว่างเปล่าคู่นั้น พลันเปล่งประกายแห่งความดีใจออกมาในทันใด
“เป่าจู้! เป่าจู้!”