ตอนที่ 4 ท่านปู่ไป๋ ผมอยากเรียนวิชาล่าสัตว์!

ตอนที่ 4 ท่านปู่ไป๋ ผมอยากเรียนวิชาล่าสัตว์!

เฉินเป่าจู้ใช้มือแตะปลอกคอบนคอของท่านทูอย่างระมัดระวัง

หนามแหลมบนปลอกคอคมกริบยิ่งนัก แค่ใช้นิ้วแตะเบา ๆ ก็ถูกทิ่มจนเจ็บ

“ไอ้ของพรรค์นั้นเตรียมไว้ให้จางซานกับเจ้าตาบอดดำในป่าเขา ไม่มีใครบอกให้นายไปแตะมันสักหน่อย” ไป๋จื้อหย่งเช็ดปืนพรานเก่ากระบอกนั้นของเขา พลางเอ่ยโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา

“จางซานคือใคร เป็นคนในหมู่บ้านใต้เขาเหรอ” เฉินเป่าจู้ฟังไม่เข้าใจ นึกว่าไป๋จื้อหย่งพูดถึงชื่อคน

“จางซานก็คือหมาป่า จางซานเป็นศัพท์เฉพาะของพราน อยู่ในป่าเขาห้ามเอ่ยชื่อสัตว์ตรง ๆ ตามฉันมาล่าสัตว์ก็ต้องจำเอาไว้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”

“ในภูเขาลูกนี้มีหมาป่าจริง ๆ เหรอ” เฉินเป่าจู้นึกถึงคืนแรกที่เขาหนีเข้ามาในป่าเขา ตอนกลางคืนเขาได้ยินเสียงหอนของหมาป่า หลังจากนั้นยังนึกว่าเป็นภาพหลอนของตัวเอง