เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 462 ทำลายค่ายกลสะกดแดนผู้ถูกทิ้ง โอสถอายุเสมอฟ้าดินเจ็ดริ้วลาย
ยอดฝีมือระดับสูงสุดทั้งสิบคนกลับสู่แดนวิญญาณ แล้วแยกย้ายกันกลับที่พักของตน
ภายในเมืองเถิงเซียน หลินเสี่ยวซานกับพรรคพวกพากันร่อนลงจากหลังของอิงจิ่วสู่พื้นดิน
“อิงจิ่ว ครบกำหนดหนึ่งร้อยปีตั้งนานแล้ว ตอนนี้พวกที่เหลือรอดก็กำจัดหมดสิ้น เจ้ากลับเทือกเขาแสนขุนเขาเถอะ” หลินเสี่ยวซานบอกให้อิงจิ่วไป
อิงจิ่วอยู่เคียงข้างเขาเกินเวลามานานแล้ว เพียงแต่เพื่อตามล่ากวาดล้างพวกที่หลงเหลือของแดนศักดิ์สิทธิ์ห้วงอเวจีมาร มันถึงได้อยู่ต่อมาตลอด
“ปรมาจารย์หลินอย่าไล่ข้าเลยนะขอรับ ข้าอยากอยู่ข้างกายปรมาจารย์หลินตลอดไป” อิงจิ่วกลับไม่อยากจากไปเสียอย่างนั้น
เวลานี้ระดับพลังของอิงจิ่วก้าวขึ้นสู่ระดับแปดขั้นกลางแล้ว หากอยู่ในเทือกเขาแสนขุนเขาก็ถือเป็นตัวตนชั้นแนวหน้าอย่างแท้จริง
“การหลอมโอสถกำเนิดระดับแปดสร้างความเสียหายต่อวิถีสวรรค์ของแดนวิญญาณไม่น้อย ต่อไปข้าคงไม่หลอมมันง่ายๆ อีก เจ้าอยู่ข้างกายข้าต่อไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรมากหรอก” หลินเสี่ยวซานไม่อยากรับเลี้ยงไว้ต่อ