บทที่ 55

บทที่ 55

หลินเป่ยฝานเดินเข้าไปในห้องซื้อขาย

ณ ขณะนี้ ตัวเอกเย่ซิงเฉินนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้น สายตาจ้องมองเพดานอย่างว่างเปล่า สีหน้าตัวเองเต็มไปด้วยความสับสน คล้ายไม่มีความสุขเลย

หลินเป่ยฝานอยากปรบมือตัวเองดังๆ

อย่างไรก็ตาม เขาแสร้งทำสีหน้าเห็นอกเห็นใจ ค่อยๆเดินเข้าไป นั่งยองๆ และถอนหายใจ “สหายเย่ ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?”

เย่ซิงเฉินไม่มีปฏิกิริยาใดๆแม้แต่น้อย ความโศกเศร้าของเขาทำให้หัวใจตายด้านไปแล้ว

หลินเป่ยฝานถอนหายใจอีกครั้งและพูดว่า “ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณเป็นอย่างดี ประธานฉู่เพิ่งโทรมาบอกผม”

ในที่สุดเย่ซิงเฉินก็มีปฏิกิริยาเล็กน้อย ดวงตาเขาสั่นไหวพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “คุณมาที่นี่เพื่อไล่ผมออกใช่ไหม?”