บทที่ 31

บทที่ 31 เย่ซิงเฉิน! ไอ้คนทรยศ!

“สหายเซียวเฉิน ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?”

หลินเป่ยฝานถามด้วยความห่วงใยอย่างยิ่ง จากนั้นวางช่อดอกไม้สีขาวที่เหลือไว้บนกองดอกไม้สีขาวข้างๆ เขา เพิ่มบรรยากาศที่น่าขนลุกให้กับสถานที่แห่งนี้

ตัวเอกเซียวเฉินถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า “นายช่วยหยุดมาบ่อยๆจะได้ไหม?”

‘เพราะฉันไม่อยากเห็นหน้าน่ารำคาญของแก!’

‘เห็นหน้าแกทีไร มันทำให้ฉันอดนึกถึงอดีตอันเลวร้ายไม่ได้!’