บทที่ 30

บทที่ 30 ที่แท้เป็นเขา! ฉันแทบจะจำมันไม่ได้เลยตอนเขาใส่เสื้อผ้า!

หลังจากนั้น คนที่พอมีสถานะอยู่บ้างก็พากันเข้ามาแลกเปลี่ยนนามบัตรกับหลินเป่ยฝานเพื่อกระชับความสัมพันธ์

ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะ เขาคือบุคคลที่ผู้เฒ่าหวงเอ่ยปากยกย่อง

ท่ามกลางเสียงชื่นชมของทุกคน หลินเป่ยฝานผลักเย่ซิงเฉินที่ใบหน้าด้านชาออกมา พูดอย่างถ่อมตัวว่า “จริงๆ แล้ว ผมไม่มีความสามารถมากมายอะไร ผมไม่รู้เรื่องการพนันหินเลย ทุกอย่างในวันนี้ล้วนเกิดจากสหายเย่ของผม! ถ้าไม่มีเขา ผมไม่มีทางทำเงินได้มากขนาดนั้น! เขามีส่วนร่วมมากๆ!”