กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 361 - ฝ่ามืออันแสนโอชะ
แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลงมา ทั่วทั้งโลกใบนี้ราวกับมีเพียงคนทั้งสองที่เป็นเจ้าของ แม้แต่แสงจันทร์ยังโอบล้อมร่างของพวกเขาไว้ ดั่งผู้ที่สวรรค์คัดสรร ราวกับภาพทิวทัศน์อันงดงามได้หลอมรวมเข้าไปในตัวพวกเขา
สายลมอ่อนพัดกิ่งไม้พลิ้วไหว แสงจันทร์โปรยปรายลงมาอย่างนุ่มนวล มวลอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความรัก
ทว่าภายใต้บรรยากาศอันลึกซึ้งนี้ กลับมีร่างหนึ่งนั่งยองๆ อยู่ไกลออกไป กำลังนั่งวาดวงกลมอยู่ใต้ต้นไม้เพียงลำพัง คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจากโก่วจื่อที่จิตใจบอบช้ำอย่างหนัก โก่วจื่อรู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย การต้องมาทนดูคนอื่นแสดงความรักหวานชื่นต่อหน้าต่อตา แถมยังถูกบังคับให้ต้องทนอยู่ที่นี่ มันช่างทรมานจิตใจเหลือเกิน