เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 - หมัดทลายภูผาของแก เหมือนเด็กเล่นขายของเลยนะ
ทันทีที่พูดจบ ลูกหลานขุนนางคนนั้นก็หน้าซีดเผือดด้วยความกลัว
"บังอาจ! ไอ้ไพร่ แกกล้า..."
กร๊อบ...
เสียงกระดูกแตกดังลั่น โก่วจื่อแค่ออกแรงบีบเบาๆ มือของเขาก็ชุ่มไปด้วยเลือด ไม่กี่อึดใจ แขนที่ขาดสะบั้นสองข้างก็ร่วงลงไปกองกับพื้นต่อหน้าต่อตาผู้คน
"ยังจะกล้าด่าว่าไพร่อีกไหม!"
"พี่มู่ ช่วยด้วย!" ลูกหลานขุนนางหน้าซีดเผือด มองหนานกงมู่อย่างอ้อนวอน แต่กลับไม่รู้เลยว่ามีฝ่ามือหนึ่งแหวกอากาศพุ่งเข้ามาหาเขาแล้ว
เพียะ!
ร่างของลูกหลานขุนนางปลิวไปชนกับลูกหลานขุนนางคนอื่นๆ ก่อนจะทะลุกำแพงภัตตาคารจุ้ยเซียงจนเป็นรูโหว่
หนานกงมู่โกรธจัด ไอ้ไพร่สองคนนี้กล้ามาหักแขนลูกหลานขุนนางต่อหน้าเขา ในเมืองหลวงแห่งนี้ ต่อให้เป็นตระกูลไหนก็ต้องไว้หน้าเขาทั้งนั้น ไอ้ไพร่สองคนนี้ไม่เห็นตระกูลหนานกงอยู่ในสายตาเลยชัดๆ