กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 288 ต่อไปฉันไม่พูดแล้ว ฉันไม่พูดว่าฉันแล้ว
เดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1971 ฤดูใบไม้ผลิทางตะวันออกเฉียงเหนือมาช้ากว่าที่อื่น แต่สุดท้ายก็ยังมาถึง ต้นหยางในชุมชนบ้านพักทหารเพิ่งผลิใบอ่อน พอลมพัดผ่านก็ส่งเสียงซู่ซ่า
หลินจือเซี่ยยืนอยู่หน้าห้องโถงกลางบ้าน มือหนึ่งถือถุงตาข่าย อีกมือเท้าสะเอว ตะโกนเข้าไปในลานบ้านว่า “เผิงเจี่ยนชู รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปสถานรับเลี้ยงเด็ก”
ปิ่งปิ่งวัยสามขวบวิ่งไล่ตามลูกหมาป่าตัวน้อย ผมเปียเล็ก ๆ เด้งดึ๋งไปตามจังหวะ ในมือยังกำทวนไม้เอาไว้แน่น พอได้ยินแม่เรียก เธอก็เงยหน้ากลม ๆ ขึ้น ดวงตาเป็นประกาย “แม่ไม่ไปสถานรับเลี้ยงเด็ก หนูก็ไม่ไป”
“เผิงเจี่ยนชู ถ้ายังพูดคำว่า ‘ข้า’ อีก ฉันจะตีเธอ”